Taaak, ten tytuł sugeruje, że wpis będzie jak najbardziej o Jaśku i Hance.

Jasiek chodzi na zajęcia z integracji sensorycznej. Dzisiaj zawiózł go na nie dziadek. Pytam, jak było u pani Doroty.
- Było fajnie, tylko niehigienicznie.
Była to jedyna informacja, jaką uzyskałam od syna :D

Hanuśka
Ostatnio musiałam ją podrzucić do naszego przedszkola w trybie nagłym i nieplanowanym. Przebrałam ją i zajęłam się wieszaniem kurteczki na wieszak. W tym czasie Hanka podeszła pod drzwi sali, otworzyła je, weszła do sali, zobaczyła, że trwa gimnastyka korekcyjna i dzieci ćwiczą bez butów. Sama zdjęła buciki, podeszła do grupy i jakby nigdy nic rozpoczęła ćwiczenia :D

Tego samego dnia odbieram ją po 3 godzinach, Hania przy mnie rzuca coś na podłogę. Patrzy jak to coś spada, po czym stwierdza:
- Ooo, w przedszkolu jest gjawitacja!

Tak, starszy brat ma kolosalny wpływ na słownictwo mojej córki :) :) :)

    Jak widać (słychać), w przedszkolu Jasełka były. Jasiek (och, to już zdecydowanie nie Groszek, to kawał faceta) jako Józef wygłosił swoją kwestię tak, że nie tylko w sali go było słychać, ale i w promieniu kilku kilometrów. Zabrzmiał tak, jakby właśnie serial reklamą przerwali ;)
    Hani na wszelki wypadek na występ nie zabraliśmy, bo znając Agentkę, mielibyśmy ją na scenie, podrzucającą kwestie pozostałym aktorom i tańczącą podczas śpiewania kolęd...
     Lista dialogowa z Hania wygląda tak:
- Haniu, dlaczego zdjęłaś pampersa?
- Bo szumiał gaj!
- Haniu, dlaczego bijesz Jasia?
- Bo szumiał gaj!
      Swoją kwestię wypowiada z tonacją, miną i gestykulacją, która sugeruje "No co ty, takich oczywistych rzeczy nie wiesz? Przecież to proste!" Po szumiacym gaju w sytuacjach drastycznych muszę się nieźle nagimnastykować, żeby nie parsknąć śmiechem, mimo że wiem, czego mogę się spodziewać.
   A następną Wigilię robimy w naszym domu. Naszym, silkowym :) I już tak strasznie nie mogę się doczekać, że zrozumie to tylko ten, kto sam marzy o przeprowadzce i wie, że już niedługo to marzenie może się ziścić :)

   Właściwie po świetach już, więc życzeń nie będzie. Co najwyżej nadzieja, że udalo sie Wam spędzić ten czas spokojnie, radośnie i w mniejszym niż zazwyczaj pędzie :)

Z kilku haniowych zębów zrobiła się pełna paszcza 
Z kilku jaśkowych wierszyków zrobił się program artystyczny na zapełnienie całego wieczoru - oczywiście ze śpiewami (najgłośniejszymi w całej grupie, aczkolwiek niekoniecznie już najbardziej melodyjnymi :) :) :) )
Z kilku cegieł stojących obok siebie nagle wyrósł dom, w którym  kładzione są już tynki wewnętrzne
Z niedawno kupionego samochodu zrobiło się 20 000 przejechanych km
Z kilku słów wypowiadanych jeszcze całkiem niedawno zrobiła się mała awanturnica, która nawet jak nie potrafi czegoś powiedzieć po polsku, to nadaje głośno i wyraziście "po haniowemu" - zachowując na tyle czytelną informację, że od razu wiadomo, jakiego typu emocje w Hani buzują

Co się nie zmieniło?
Ciągle jestem niewyspana
Hania ciągle jest nacyckowa
Jaś ciągle jest cudnym facetem
Marcin jest najcudniejszym na świecie mężem
Jestem szczęśliwą marchefką :) :) :)

Za pozdrowienia i ciepłe słowa dziękuję najserdeczniej, jak tylko potrafię.
Jak się przeprowadzimy do nowego domu - robimy imprezę. Bynajmniej nie wirtualną :) :) :)  Obecnoś prawie obowiązkowa :)

Harpia, bez dzieci bywam rzadko. Ale czasami się zdarza. Wiesz, do emerytury coraz bliżej :P

   Jaś oznajmił mi, że dzisiaj w przedszkolu uczyli się wierszyka. Nie powiem, zdziwiłam się, bo i tak sporo się działo - przecież był teatrzyk u nich. No ale proszę Jaśka, żeby mi wierszyk powiedział. Wiec powiedział:

Były sobie taczki
i przyszedł potwor
i je zniknął
i płakały

   A Haneczka mówi "lala" za każdym razem, kiedy widzi małe dziecko. Mówi "niam-niam", kiedy jest głodna. Śpiewa "la-la-la", kiedy nic nie gra, a ona chce tańczyć (no i oczywiście tańczy sobie do tego, co śpiewa). Za każdym razem, kiedy mówię do niej, że kończymy kąpiel, Hanka stanowczo oznajmia "nie, nie, nie!" i kokieteryjnie przechyla głowę, żeby sprawdzić, czy tym razem się uda zostać w wannie. W związku z tym, że się nie udaje, zaraz potem następuje ryk godny zdecydowanie większej sprawy, Chciałoby się rzec, że broni kąpieli jak niepodległości :).
    Zębów 7 i biały szlaczek, 3 górki na dziąsłach i dużo pobudek w nocy. Pozostaje mi się cieszyć, że nie pracuję zawodowo i że Jaś chodzi do przedszkola, dzięki czemu od czasu do czasu mogę pozwolić sobie na luksus pospania podczas haniowej drzemki. Ale to, niestety, jednak nadal luksus. Ale do emerytury coraz bliżej, więc niedługo się wyśpię ;]

    Miałam dzisiaj trochę więcej czasu, żeby pobyć dłużej w przedszkolu. No i poprosiłam p. Magdę, żebym mogła uczestniczyć w zajęciach z sensomotoryki.Dostałam pozwolenie, więc siadłam w kąciku i obserwowałam.
    Najpierw dzieci się budziły, czyli turlały po podłodze, przeciągały, budziły oczy, uszy, raczki i buzie. Chwilę nawet pomasowały sobie głowy, żeby je obudzić :) Dialog z tego etapu:

M (pani Magda) - Do czego służą nam oczy?
Dzieciaki chórem - Do patrzenia!
M: - Budzimy oczy! (dzieci przystawiają do oczu lornetki zrobione z dłoni)
M: - Do czego służą nam uszy?
D: - Do słuchania!
M: - Budzimy uszy! (i dzieci pokazują jakieś słoniowe uszy)
M: - Do czego służy nam nos?
Julka: - Do kichania!
Weronika: - Do smarkania!
Jaś: - Do dmuchania!
M: - A jak mama w domu piecze ciasto...
Weronika: - Mama nie piecze ciasta, mama gotuje zupkę pomidorową! Ze świderkami!
Julka: - Zupkę z pomidorowymi kluseczkami!
Jaś: - Pomidorową z kluskami!

Odleciałam. 

     W sobotę w ciągu dnia Jaś rozebrał się, po czym zaczął przygotowywać sobie kąpiel. Czyli - nalał sobie wrzątku do wanienki. Wyczaiłam jego zamiary dość wcześnie, dałam radę wytłumaczyć, że tam jest gorąca woda, że może się poparzyć, że lepsza dla niego jest woda z niebieskiego kranu. OK, przyjął do wiadomości.
     W niedzielę było w domu zamieszanie (babcia ma na imię Krystyna, a więc imieniny i goście), więc Jaś już dał radę nalać sobie wody (tym razem lodowatej z niebieskiego kranu), nalać płynu do kąpieli, rozebrać się, wskoczyć do wanny i zastygnąć na stojąco, bo woda była za zimna. W takiej też refleksyjnej pozie znalazła go moja bratowa
    OK, dolałam mu cieplej wody, pozwoliłam trochę posiedzieć w tej kąpieli, i rozmawiamy:
- Jaśku, czemu chciałeś się wykapać teraz, a nie wieczorem?
- Żeby mnie dziewczyny lubiły.
- A które dziewczyny?
- Igor, Maciek i Wojtuś...

   Tak, powyższa notka oznacza, że skończyłam pisać scenariusz. A co za tym idzie - wracam do świata wirtualnie żywych. Czyli jest szansa, że wreszcie zacznę pisać też o Hanuśce :) która biega, tańczy, śpiewa, wyposażona jest w jeden zintegrowany palec do zarządzania całą rodziną i charakterek ma po mamie :D :D :D

   Aż nie wiem, od czego zacząć. Bo i u Hani rewolucja, i u Jaśka rewolucja.

    Dzieci nadal dwoje. Nadal najwspanialszych na świecie, bo marchefkowych :) Z Jaskiem już można pogadać. Z Hanią nie pogadasz, bo i tak ostatnie słowo zawsze należy do niej - domaga się mleka i koniec dyskusji, bo ona już zajęta :)
    Rozszerzanie hanyskowej diety idzie tak straszliwie pod górkę, że jak ostatnio zjadła mi jakieś 2 łyżeczki jabłek z jagodami, to myślałam, że ze szczęścia będę lewitować. Dla ułatwienia dodam, że Jaś w analogicznym czasie rąbał po słoiczku różności :)
    Hanula piszczy na potęgę, co jej się nie podoba - to pisk, co jej się podoba - to pisk; Jaś się z nią bawi - Hania piszczy ze szczęścia, Jaś przestaje się z nią bawić - Hania piszczy, żeby zwrócić na siebie jego uwagę... Jeszcze kilka dni i albo ogłuchnę, albo się przywyczaję.
    Hanysek jest wersją ruchliwo-nieśpiochową dziecka, więc już mam pewnośc, że jeśli tylko zostawię na chwilę Hanię śpiącą na naszym łóżku, obłożoną kołdrami i poduchami, to jak wejdę do pokoju za 2 minuty, Hania spać już nie będzie, za to będzie z wystawionym językiem  dzielnie pokonywać przeszkody oddzielające ją od upragnionej podłogi znajdującej się 30 cm niżej. Obawiam się, że kiedyś mogę wejśc o te 3 sekundy za późno, więc jutro z samego rana wędruję na struch, żeby znaleźc kojec dla Hani. Taaa, pies na podwórku nie chce siedzieć w kojcu, to może Hania posiedzi w nim w domu... :P
Wyglada, że w naszej rodzinie Hania będzie pierwszym dzieckiem, do którego jest potrzebne jakieś uziemienie :) Nie mam wprawy w obsłudze aktywnych ruchowo dzieci, więć będę eksperymentować. Możliwe, że skończy się na zakupieniu dla niej jakiejś przedłużanej smyczy :D
   Wieczorami albo siedzę z Hanyskiem na ręku (Hania ma w dupce włącznik, który otwiera jej oczy zaraz po włożeniu do łóżeczka przed północą), albo padam na twarz ze zmęczenia  - dokładnie tak jak dzisiaj. Systematyczne zarywanie nocy ma niekorzystny wpływ na jakość wpisów i ich częstotliwość, ale w najbliższym czasie nie przewiduję niczego, co by ten stan mogło zmienić na plus.
    A dom? Dom już prawie ma dach :) :) :) A może - takim nieśmiałym głosem szepcze marchefka - a może uda się wprowadzić do niego już w przyszłym roku...?

    Nasz dom już istnieje w formie odczuwalnej. Czyli - wchodzimy na budowę i już wiemy, że jesteśmy w salonie/kuchni/garażu etc. Właściwie już lada dzień sufity nam się znacząco obniżą, bo do tej pory sufitem było niebo, a teraz już będą belki stropu :)
    Na koncie nie mamy ubytków gotówki. Na koncie mamy przeciąg :) Ale efekty naprawdę już widać. Wiec naprzód, młoda polsko, w przyszłym roku idziemy na swoje. Ehhh, piękny jest ten świat - rozmarzyła się marchefka.
   
    W weekend byliśmy z ZOO. Co się najbardziej podobało dzieciom? Hani - wiatraczek przy rowerku jakiegoś chłopca. Jaśkowi - obwarzanki. W sumie po co ciągnęliśmy te dzieci do ZOO, skoro to samo mogłyby mieć w pierwszym lepszym supermarkecie...?

    Zrobiłam wreszcie prawo jazdy. Przy okazji jego robienia wykazałam się szczytem głupoty - cały kurs odbębniłam z Hanią w brzuchu, potem z nią 95% jazd, a na egzaminy szłam bez Hanki. Przecież musiałam je uwalić. Poszłam z Hanką i zdałam bezstresowo - widocznie mi podpowiadała w stosownych momentach :)
    W każdym razie wsiadam za kierownicę, jadę, dobrze mi z tym, stresować się nie stresuję, dzieciom różnicy nie sprawia, kto jest kierowcą, a Chmurek wręcz mnie za kierownicę wypycha. Efekt taki, że zmieniło się moje nastawienie do chmurkowych delegacji - samochód zostaje wtedy w domu, więc cała Warszawa wreszcie moja :D :D :D
    Haneczka waży już 9,15, zapewniam, ze jest to waga odczuwalna. Zwłaszcza wtedy, kiedy Jaś postanowi wziąć z Haneczki przykład i zawisnąć z drugiej strony marchefki. Unieruchamia to marchefkę dość skutecznie i powoduje, że zaczyna się czuć jak drzewko obsypane z każdej strony gruszkami. Drzewo obsypane gruszkami czuje się szczęśliwe, a to skrzypienie to jęki zduszonego kręgosłupa.